A jednak Coriolis…

Po dlugich przemysleniach dochodze do wniosku, ze omawiane przesuniecie wynika z efektu Coriolisa i relatywistycznego zlozenia predkosci. wg: http://upload.wikimedia.org/math/1/a/9/1a95395e3112eadf48434a33c1d3e176.png oraz http://upload.wikimedia.org/math/e/2/d/e2d0f9d70494a7caad56d2f2030cb5d7.png

Pogladawo doswiadczenie wyglada mniej wiecej tak:

http://fotoforum.gazeta.pl/photo/7/hd/ie/wbvn/c1NwMKVDY2VcOpCaBB.png

Zaznaczone punkty to momenty pomiarow o roznych porach dnia. Ze wzgledu na to, ze pomiary nie byly przeprowadzane na rowniku nalezy uwzglednic szerokosc geograficzna przeprowadzonego doswiadczenia:

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8a/Earth_coordinates.PNG

Poniewaz rzuty rownika (rownoleznika, na ktorym przeprowadzano doswiadczenie) na ekliptyke sa elipsami, to i ruch plamki lasera przybiera ksztalt elipsy. Bedzie on zmienny zaleznie od pory roku. W czasie rownonocy elipsa bedzie miala nadluzsza dlugosc w kierunku wschod – zachod. Podczas przesilenia zimowego i wiosennego bedzie najkrotsza. Srednia dlugosc przesuniecia plamki lasera to sin(alfa), gdzie alfa to kat, o ktory przesuwa sie Ziemia na orbicie wokolslonecznej w czasie potrzebnym by swiatlo pokonalo droge od lasera do tarczy (z uwzglednieniem relatywistycznego zlozenia predkosci Ziemi i c):

http://fotoforum.gazeta.pl/photo/7/hd/ie/wbvn/B9uea5ZFEhhQvV82mX.png

Suma sumarum; przesuniecie plamki lasera nie wynika z predkosci Ziemi. Poniewaz uklad Ziemia – Slonice nie jest inercjalnym ukladem odniesienia. A jest jedynie pomiarem kata alfa. Ze wzgledu na znaczna odleglosc Zimia – Slonce, ten kat wydaje sie bliski zeru.

PS. obrazki nie sa w „skali”, sa tylko pogladowa ilustracja zjawiska.



Ideałem dla starożytnych sceptyków był mędrzec, który uznaje, że nie wie, czy jest prawda, czy jej nie ma, ale nie przeszkadza mu to w jej poszukiwaniu.