Re: Elektromagnetyczny kształt a poszukiwanie..

Ciąg dalszy wywodu dotyczącego istoty wyobrażeń ..

Neuron rozpoznający wyuczony wzorzec, generuje iglice potencjałów czynnościowych z częstotliwością około 300-400 Hz, z których każda stanowi zmianę napięcia o około 100 mV. Jest niezwykle ciekawym zagadnieniem czy ów elektryczny i przez to z konieczności również magnetyczny kształt jest jedynie nic nie znaczącym produktem ubocznym, czy też stanowi wręcz istotę wyobrażenia .

Wiele wskazuje jednak na to, iż wytwarzanie go, umożliwia uzyskanie owych specyficznych własności układu nerwowego zwierząt wyższych i człowieka różniących tak znacznie ich mózgi od komputera. Wydaje się więc że mózg jest układem potrafiącym tworzyć pewną „replikę”, model postrzeganego świata zewnętrznego. Proszę zauważyć jednak , że kamera filmowa lub kamera video także tworzy pewną reprezentację ( obraz) świata zewnętrznego. Odwzorowuje ona ów świat zewnętrzny w postaci płaskiej mapy (rzutu) na płaszczyznę taśmy filmowej lub magnetycznej. Mózg w odróżnieniu od takiej kamery wytwarza model nie tylko że „bryłowy”, „pojemnościowy”, „wielomodalny (wizyjno-słuchowy…)” ale odnotowuje w obrębie tego modelu spostrzeżone relacje i strukturę pewnego fragmentu zewnętrznej rzeczywistości. Tworzy elektro-magnetyczną replikę tej rzeczywistości . Umożliwia to „obróbkę” ( przetwarzanie ) tego modelu. Niektóre takie przetworzenia są już zrozumiałe.

Otóż dołączenie się wyobrażenia do percepcji podwaja częstość impulsacji na połączeniach reprodukujących górnych pięter struktur integrujących obrazy. Obrazowi znanemu odpowiada częsta impulsacja a więc bardziej „intensywny” kształt elektromagnetyczny. Obraz nieznany jest reprezentowany przez kształt „niskoenergetyczny”. Poszukiwanie rozwiązania to próba znalezienia przejścia od percepowanej ( i częściowo wyobrażanej ) sytuacji aktualnej do wyobrażanej sytuacji pożądanej. Znaleziony „element wspólny” tych dwóch „konstrukcji” zaznaczy się wyższą energetycznością.

http://learning.orangespace.pl/j12.gif

http://learning.orangespace.pl/j14a.gif

http://learning.orangespace.pl/j16a.gif

http://learning.orangespace.pl/j17a.gif

http://learning.orangespace.pl/j18a.gif

http://learning.orangespace.pl/j19a.gif

Przywodzi to na myśl hipotezę, iż wszystkie rozwiązania dobre, lub jak mówią matematycy eleganckie, cechują się tym, iż spełniają pewne warunki czasoprzestrzenno-energetyczne. Mózg byłby ich detektorem.

Nie jest to hipoteza całkowicie spekulatywna. Można ją bowiem rozwinąć poprzez rozważenie reprezentacji neuronowej takich zjawisk, jak ból, strach i przyjemność. Innym argumentem przemawiającym za prawidłowością prezentowanej tu teorii wyjaśniającej istotę „wyobrażeń” ( wywoływania tzw. „obrazów mentalnych ) jest opracowany przeze mnie model matematyczny, algorytmiczny i programowy takich pętli neuronalnych opisany (wraz z programem komputerowym – odtwarzającym to zjawisko w pracy pt.: „The unit of neural networks modelling recall od mental images by oscillations of feedback loops caused by change of set-point signal ( Problemy Techniki Medycznej, 1990, nr.1, str. 30-37 )

Obraz mentalny.

Krążenie impulsów po wskazanych obwodach jest fizyczną podstawą wyobrażenia. Uczynnienie wszystkich neuronów, leżących wzdłuż tych obwodów, tłumaczy dlaczego wywołanie śladu pamięciowego daje natychmiastowe możliwości rozlicznych asocjacji oraz możność wyobrażenia sobie różnych aspektów widzianego kiedyś obiektu. Przyjęcie owego „udostępniania” danych, z dolnych pięter integratora w trakcie realizacji wyobrażenia umożliwia także wyjaśnienie mechanizmu „poszukiwania rozwiązania”, czyli tzw. myślenie ukierunkowane o czym będę pisał w następnych postach.

W tym miejscu można już uwypuklić znaczenie pojęcia tzw. „obrazu mentalnego”. Rozpoczniemy od cytatu. Znany badacz umysłu prof. Wodzisław Duch pisze w tekście „Czym jest kognitywistyka ? ” ( „Kognitywistyka i Edukacja Medialna”, 1998, nr1,str. 9-50 co następuje:

[ „…Wiele problemów rozpatrywanych od lat , np. poszukiwanie przez badaczy engramu pamięci ( por. Engram pamięciowy i istota wyobrażeń, Problemy, 6/1989 ), czyli trwałego śladu w mózgu pozostawionego przez zapamiętane wrażenia, ma swoje źródło w przyzwyczajeniach językowych i stosowanych analogiach technicznych. Przechowujemy rzeczy w określonych miejscach i myślimy o pamięci jako o rzeczy, czymś co można przechowywać. Tymczasem informację można w naturalny sposób przechowywać w sposób rozproszony, tak, że nie ma ona określonego miejsca czy „komórki pamięci”. Pokazują to nawet najprostsze modele sieci neuronów…”] Przedstawiany tu model mózgu, opisany w cytowanej przez Włodzisława Ducha mojej pracy zakłada właśnie „rozproszony sposób zapamiętywania danych”.

Jeśli istnieje tu jakaś kontrowersja, to wynika ona być może stąd iż modele formułowane przez neurofizjologów, muszą wyjaśniać jak powstaje wyobrażenie i czym jest obraz mentalny. Otóż model musi wyjaśniać jak następuje „przełączenie” – > [ od słowa do jego znaczenia ] , czyli od pamiętanego w polach mowy [ wypowiadanego lub pisanego obrazu słowa do pamiętanego w innej strukturze neuronalnej „obrazu obiektu” nazywanego tym słowem ] . Słowo takie „wysterowuje ” właśnie pewne wyobrażenie czyli wywołanie pewnego konkretnego obrazu mentalnego. Jak się przekonamy jest to ważne dla możliwości opisania istoty procesów leżących u podstaw świadomości. Tak więc „ślad pamięciowy” jest pamiętany rzeczywiście w sposób rozproszony, ale tak, że „można się do niego dostać”.

~ Andrew Wader